نگار اصغریasghari

کافی است اواخر تابستان و حوالی فصل برداشت برنج، فقط چند کیلومتر از رشت -مرکز استان- به چهار جهت جغرافیایی حرکت کنید تا در دو طرف جاده‌ها، تپه‌هایی از «کاه و کلوش» ایجاد شده توسط کشاورزان را در شالیزارها ببینید که با آتشی شعله‌ور و انبوهی از دود تیره و سر به فلک کشیده، شبانه و آرام می‌سوزند. اصلا چرا راه دور برویم، بعضی وقت‌ها که باد موافق دست به کار می‌شود! در بعضی محله‌های همین شهر رشت هم گرفتگی هوا و خفگی ناشی از دود غلیظ را احساس می‌کنید. شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشد که مهمانی از استانی دیگر داشته باشید و با تعجب از شما بپرسد که چرا ساقه‌های برنج را آتش می‌زنند و شما جوابی نداشته باشید؟! می‌توان با جستجو در اینترنت به جواب رسید؛ «سوزاندن کاه و کلوش علاوه بر این‌که قسمتی از منبع تامین علوفه دام‌های محلی را از بین می‌برد و باعث کشته شدن حشرات مفید خاک می‌شود، آلودگی شدید محیط‌زیست و بیماری‌های تنفسی را به دنبال دارد».بنابراین همین کاه و کلوش که به راحتی سوزانده می‌شود، چند ماه بعد به قیمتی بالا توسط دامداران گیلانی از استان‌های دیگر خریداری می‌شود. به قول معروف قصه خوابیدن روی گنج و خبر نداشتن از آن است!

شاید همه این آسیب‌ها به این دلیل است که کشاورزان هنوز‌ می‌خواهند بر اساس باورهای پدربزرگ‌های خود کشاورزی کنند. بر اساس باورهای قدیمی، سوزاندن کاه و کلوش باعث از بین رفتن حشرات مضری است که ممکن است برای نشای بعدی به شالیزار آسیب برساند. اما آیا از بین بردن حشراتی که به گفته کارشناسان با سرد شدن هوا طبیعتا از بین می‌روند، کشاورزان می‌توانند به خطر افتادن سلامتی انسان‌های دیگر را توجیه کنند؟

در چند سال گذشته سازمان‌های مردم ‌نهاد و فعالین محیط‌زیست، برخی ادارات دولتی و همچنین رسانه‌ها، با اطلاع‌رسانی، طرح و پیگیری این مساله، توانسته‌اند تا حدی این بحران را کاهش دهند اما هرگز قوه‌ قاهره‌ای برای مقابله با این اقدام وجود نداشت. اما امسال گویا دیگر درخواست و خواهش جوابگو نیست و عزمی جدی ایجاد شده است. گواهش هم بنرها و اطلاعیه‌هایی است که توسط معاونت اجتماعی دادگستری گیلان در سراسر استان تهیه شده و به موجب آن و بر اساس ماده ۶۸۸ قانون مجازات اسلامی، سوزاندن کاه‌ و‌ کلوش جرم و دارای مجازات است.این‌که از امسال واقعا با عوامل این آلودگی‌ها برخورد می‌شود یا نه بر ما و شما پوشیده است ولی چه خوب بود اگر کار به برخورد قهری نمی‌رسید و کشاورزان زحمت‌کش، خود به فکر سلامتی هم استانی‌ها و محیط‌زیست پیرامون خود بودند.