بخشی از انتقاد دکتر اسماعیل کهرم از وضعیت دو رودخانه زرجوب و گوهررود به عملکرد نهادهای غیردولتی مربوط است. او مشخصا از تشکل‌های غیردولتی گیلان هم انتقاد کرد. موردی که با خانم شیرین پارسی عضو هیات مدیره جمعیت زنان و جوانان مبارز با آلودگی محیط‌زیست گیلان مطرح کردیم. او به فرهیختگان گیلان گفت:

جمعیت زنان و جوانان مبارز با آلودگی محیط‌زیست، حدود دو سال پیش با همکاری یکی از مستندسازان ‌که با صداوسیما همکاری داشت فیلمی درباره زرجوب و گوهررود تهیه کرد که بازخورد مناسبی در جامعه داشت. یعنی ما وقتی وضعیت نامناسب دو رودخانه را مشاهده کردیم به عنوان یک تشکل مدنی وارد کار شدیم و با مردم درباره تاثیرات ورود فاضلاب در این دو رودخانه صحبت کردیم. هرچند آن مستندساز به تعهدات خود نسبت به جمعیت عمل نکرد اما ما تلاشمان را انجام دادیم.

پارسی درعین‌حال تایید می‌کند که شاید صدایNGO های گیلان آن‌قدری که باید در سال‌های گذشته بلند نبوده است. عضو هیات مدیره جمعیت زنان و جوانان مبارز با آلودگی محیط‌زیست گیلان البته برای این کم‌کاری توجیهاتی هم دارد که مربوط به نگاه منفی دولت محمود احمدی‌نژاد به تشکل‌های غیردولتی بود: «در ۸ سال گذشته وضعیت برای NGO ها سخت بود و بر آنها سخت گذشت.»

این فعال محیط‌زیست استان همچنین مشکل اصلی را در جای دیگر می‌بیند: جا دارد که وضعیت این دو رودخانه را نه استانی بلکه ملی ببینیم تا اقدامات لازم در ارتباط با آن صورت بگیرد؛ یعنی باید زیرساخت لازم برای بهبود وضعیت این دو رودخانه به وجود آید. شبکه فاضلاب باید از مسیر این رودخانه جدا و وارد تصفیه‌خانه شود. باید مسوولین توضیح دهند که چرا پروژه آب جهانی در رشت ناکام ماند؟

می‌پرسیم که اعتراض NGO ها در ارتباط با ناکام ماندن این پروژه چه بود؟ پارسی توضیح می‌دهد: ما سعی کردیم در مقاطع مختلف از مسوولین جواب لازم را بشنویم. او از همایشی صحبت می‌کند که چند سال پیش از سوی این تشکل در ارتباط با آب سالم و تاثیرات رودخانه‌های زرجوب و گوهررود برگزار شد: «چندین بار از مسوولین وقت اداره آب و فاضلاب دعوت کردیم اما در نشست‌های ما حضور پیدا نکردند.

یک‌بار هم که کارشناس آب منطقه‌یی در این برنامه حضور پیدا کرد گفت که زرجوب مشکلی ندارد. این گفته او همان زمان به‌شدت موردانتقاد و حتی تمسخر واقع شد».پارسی هم در مقام مقایسه رویکرد شهروندان و تشکل‌های شهرهای مختلف ایران برآمد و گفت: الان وضعیت رودخانه کارون و اعتراضات نسبت به آن را ببینید، حتی موضوع در سطح ملی مطرح می‌شود. چون رودخانه کارون فقط برای خوزستان نیست، بلکه شریانی است که زندگی را با خود به جریان می‌اندازد. پس چرا صدای نگرانی برای این دو رود گیلان و تاثیری که بر تالاب بین‌المللی انزلی و زندگی مردم دارد به بلندی دریاچه ارومیه شنیده نمی‌شود؟  عضو هیات مدیره جمعیت زنان و جوانان مبارز با آلودگی محیط‌زیست می‌گوید: قبول دارم که در این راه NGO ها باید صدای بلندتری داشته باشند و مردم را با خودشان همگام و هم‌صدا کنند تا نگاه‌ها به این معضل و تاثیری که می‌تواند بر تالاب انزلی و کل زندگی مردم داشته باشد، جلب شود و من از طرف تشکل جمعیت زنان می‌گویم ما این آمادگی را داریم که باهمکاری رسانه‌ها، برنامه‌های ویژه‌یی در این‌باره داشته باشیم.

به نظر می‌رسد با تغییراتی که در دولت و سازمان محیط‌زیست به وجود آمده، شرایط -به گواه خود گروه‌های مردمی- برای فعالیت بهبود پیداکرده است.  باید دید آیا گروه‌های محیط‌زیستی گیلان از این شرایط بهترین استفاده را خواهند برد و جامعه را برای حل مشکلات زیست‌بوم‌شان با خود همراه خواهند کرد یا خیر.