آزاده عباس‌زاده

پزشک ومبتکر  دیوار ۴۷

واژه «مُنگُل» در جهان پزشکی جایگاهی ندارد، حال آن‌که همین واژه در محاوره بین مردم جامعه، در خانه‌ها و محیط‌های کاری و در مجموع در جهان کلماتی که هر روزه از آنها استفاده می‌کنیم جایگاه عمیق و محکمی دارد. گروهی از بیماران هستند که ژن مبتلا کننده بیماری در آنها باعث شده که توانمندی قدرت ذهن‌شان تقلیل یافته و «کم‌توان ذهنی» باشند. حتما در خیابان و محله‌هایی که سکونت داریم آنها را دیده‌ایم. صورت‌هایشان پهن است و با چشمانی مورب و بینی پهن و لبانی که لبخندی دائمی به رویشان نقش بسته است. در پزشکی نام آنها «افراد مبتلا به بیماری سندرم داون» است. اما جامعه «منگل» و «عقب‌افتاده» صدایشان می‌زند.

سندرم داون یک بیماری ژنتیکی است که به علت وجود یک کروموزوم اضافه پدید می‌آید و فرد مبتلا به جای ۴۶ کروموزوم(در افراد طبیعی) دارای ۴۷ کروموزوم می‌شود و همین یک کروموزوم اضافه موجب کم‌توانی جسمی و ذهنی مختلف در آنها خواهد شد.خطاب کردن با واژه‌هایی نظیر منگل،عقب افتاده،بدبخت و ناتوان و گهگاه اذیت و آزار این افراد در کوچه و خیابان توسط افرادی که درک درستی از این مبحث ندارند و وسایل مختلف دیگر همگی دست به دست هم داده تا یک نوع گوشه‌نشینی و انزوای اجباری در افراد داون به وجود آید. خانواده و فردِ داون در بسیاری از موارد ترجیح می‌دهد داخل خانه بماند،به مدرسه نرود، در سطح شهر دیده نشود؛ فقط و فقط به این علت که نمی‌خواهد نگاه تمسخرآمیز و پر از سوال و ترحم دیگران را نسبت به خودش ببیند. تعداد بسیار بالایی از افراد داون که قابلیت یادگیری خواندن و نوشتن را داشتند به همین علت هرگز به مدرسه نرفته و بی‌سواد مانده‌اند.

در دنباله حرکتی که برای حمایت از سلامت جسمی و روحی افراد داون از سال ۱۳۸۷ شروع کرده‌ام، دیواری با طول ۲۰ متر و عرض ۲ متر در پر ترددترین قسمت شهر رضوانشهر به اسم «دیوار ۴۷» افتتاح نموده، با این هدف که افراد داون و فعالیت‌هایشان را از داخل خانه و پستوهایشان به متن جامعه و در کنار خودمان برگردانیم. این باور من است که شهرها و کلیه امکانات درون شهری همانقدر که در خدمت انسانهای ۴۶ کروموزومیست، باید به افراد ۴۷ کروموزومی هم یاری‌رسان باشد. این دیوار که در تاریخ ۳/۶/۱۳۹۳ افتتاح و رونمایی شد، هم‌اکنون از پروژه‌های بسیار معتبر و شناخته شده دربسیاری از کشور‌هاست و فقط در مدت زمان یک‌ماه بسیاری از کارشناسان کشور‌های توسعه یافته دیدند که چگونه در ایران، افراد داون قادرند همه فعالیت‌های خود را در قالب نقاشی،خطاطی،داستان و … در هر لحظه‌ای که خواستند و مایل بودند روی این دیوار انجام دهند. دیواری که هر روز و هر لحظه جلوی چشمان همه ماست. در هفته جاری دیوار ۴۷ دیگری در شهر پره‌سر برای ۱۲ فرد مبتلا به سندرم داون که بنده در سال ۸۹ در آن نقطه شناسایی کردم  برای تمام کارهای فرهنگی و هنری‌شان افتتاح می‌شود.

divar47

پروژه «دیوار ۴۷» پیام‌های همدلی و توجهات مثبتی را از سوی سازمان‌های مختلف جهانی دریافت کرده است. پیغام همیاری از سوی Buddy walk organization، پیغام همدلی از دفتر یونیسف در سوییس، پیغام‌همدلی و خوشحالی انجمن ملی سندرم داون ایرلند و پیغام‌ها و درخواست‌های مشارکت و همکاری سایت‌های مختلف کشور ژاپن، موسسه حمایتی سندرم داون در توکیو و تلویزیون‌‌ای دولتی و غیردولتی کشور‌های دیگر،همچنین همدلی و همیاری رسانه‌ها و مطبوعات مختلف کشوری در ایران و صدا‌وسیما. بنابراین به نظر می‌رسد کم‌توجهی‌ها و بی‌تفاوتی دست‌اندرکاران مطبوعات داخل گیلان نسبت به این اتفاق مثبت و بزرگ با ابعاد جهانی که در گیلان آغاز شده است، به راحتی قابل نقد و سوال از سوی اینجانب و همکارانم باشد.از مردم عزیز و پرمهر گیلان به‌ویژه اهالی رضوانشهر که در این یک‌ماه با همدلی و همراهی خود ما را تنها نگذاشتند بسیار ممنونم و امیدوارم که بحث «عقب‌ماندگی ذهنی و جلوماندگی ذهنی» را به باوری نو در جامعه تبدیل کنیم تا رو به جلو گام برداریم.

 *جهت کسب اطلاعات بیشتر با تحریریه فرهیختگان گیلان تماس بگیرید.