محمد مساعد

از آنجایی که این هفته هیچ‌کس به دفتر تحریریه برای مصاحبه اختصاصی زنگ نزد و با توجه به شروع شدن دور جدید سفرهای تابستانی و البته باز شدن پای گردشگران خارجی به ایران، تصمیم گرفتیم این هفته راهنمای جامعی برای گردشگران خارجی تهیه کنیم تا بتوانند مثل ما ایرانی‌ها سفرهای ارزان و چه‌بسا مجانی، به اقصی نقاط کشورمان داشته باشند.

اقامت: اصولا زمین مال همه ماست و آدم عاقل رختخوابش زمین است و پتویش آسمان. تحت هیچ شرایطی تحت تاثیر تبلیغات قرار نگیرید و قید همه هتل‌ها و مهمان‌پذیرها و ویلاهای اجاره‌ای را بزنید، چراکه اگر از این اماکن استفاده کنید، ممکن است خدایی نکرده به اقتصاد منطقه کمک کنید و خرج سفرتان هم زیاد بشود. پس حتی‌الامکان یک چادر مسافرتی تهیه کنید و یا کیسه‌خواب به همراه داشته باشید. همیشه برای چادر زدن مکان مناسب پیدا می‌کنید و اگر هم موفق به یافتن چنین مکانی نشدید، پارک‌ها گزینه خوبی برای اسکان هستند. البته ممکن است پارک‌ها هم پُر باشند که در این صورت کنار خیابان، وسط میدان، محل ایستگاه اتوبوس شرکت واحد و شعبه‌های بیست‌وچهار ساعته خودپرداز بانک‌ها گزینه‌های بعدی برای محل نصب چادر خواهند بود.

غذا: همیشه توصیه می‌کنند که در سفر کمتر غذا بخورید، این توصیه را جدی بگیرید و سعی کنید اصلا کلا در چند روز مسافرت غذا نخورید. چراکه بازهم خطر کمک به اقتصاد گردشگری وجود دارد و این خطر جدی همواره باید مورد توجه ما باشد. اگر فکر می‌کنید که نمی‌توانید گرسنگی را تحمل کنید، سعی کنید قبل از سفر مقداری غذای آماده تهیه کنید و با خودتان همراه داشته باشید. خریدن هرگونه سوغاتی و غذاهای محلی نیز ممنوع است، چراکه اصولا خریدن سوغاتی قرتی‌بازی است و غذاهای محلی هم با معده ما سازگاری ندارند و آن افرادی که می‌‎گویند یکی از اهداف سفر به شهرهای دیگر آشنایی با غذاهای محلی آن شهرهاست، پسرخاله فروشنده همان غذاها هستند و می‌خواهند جیب ما را بزنند.

سرویس‌های بهداشتی: از آنجا که نباید به‌هیچ عنوان از هتل‌ها، مهمان‌پذیرها و سایر اماکنی که برای اقامت مسافران ساخته شده‌اند، استفاده کنیم ممکن است برای پیدا کردن سرویس‌های بهداشتی با مشکل روبه‌رو شویم. توصیه ما این است که حدالامکان قبل از آغاز سفر با خیال راحت از سرویس منزل خودتان استفاده کنید و در چند روزی که مسافر هستید استقامت نمایید. اما اگر جدا دچار مشکل شدید کنار اتوبان، جاده و هر جای دیگری که امکانش بود، دست به کار شوید. متخصصینِ استقامتِ جاده‌ای مصرف روزانه دو عدد کپسول لوپراماید هیدروکلراید را در این زمینه توصیه کرده‌اند.

موزه‌ها: به موزه‌ها نروید. موزه‌ها چیزی ندارند جز چند سکه عتیقه، مقداری اسکلت آدمیزاد و کوزه‌های قدیمی. سکه‌ها که به‌شدت محافظت می‌شوند و نمی‌توانیم برای یادگاری برداریمشان. اسکلت هم که مثل هر آدم زنده‌ای دو پا دارد و دو دست و بارها در فیلم مومیایی انواع و اقسامش را دیده‌ایم. آن کوزه‌های قدیمی هم که اصلا ارزشش را ندارند آدم به خاطرشان هزار و پانصد تومان پول بلیط بدهد، چه برسد به شما گردشگر خارجی که باید ده هزار تومان پول بلیط بدهی.

اماکن تاریخی: آنها هم مثل موزه‌ها ارزش تهیه بلیط ندارند. البته چون اماکن تاریخی سوراخ سنبه‌های زیادی دارند، سعی کنید راهی پیدا کنید و بدون بلیط وارد شوید. در این صورت علاوه بر لذت تماشای آن مکان، لذت پیچاندن سازمان گردشگری باعث می‌شود که خاطره شیرینی از مسافرت داشته باشید. یک راه فرعی دیگر امانت گرفتن کارت دانشجویی دیگران است که می‌توانید به کمک آن بلیط نصف قیمت تهیه کنید. یک روش دیگر که معمولا درست جواب می‌دهد، این است که بروید جلوی بلیط فروشی بگویید دوربینم را داخل ساختمان جا گذاشته‌ام، آنها هم سرشان شلوغ است و راهتان می‌دهند. بالاخره هر روشی که به کار می‌برید، ببرید، فقط بلیط نخرید. چراکه پول آن خرج نگه‌داری و حفظ همان مکان‌ها می‌شود که گناهی‌ست نابخشودنی.

توصیه‌های فرعی: یادگاری نوشتن روی در و دیوار ساختمان‌ها و مجسمه‌ها را فراموش نکنید. اصولا اگر از جایی بازدید کنید و یادگاری ننویسید، گردشگر واقعی به‌حساب نمی‌آیید. سعی کنید هر چیزی که دم دستتان است بزنید بشکنید، این‌طوری می‌توانید چهار سال بعد به فراخور حال به دیگران پُز بدهید که «اونجا رفتی فلان چیز رو ندیدی که من دیدم، آخه چهار سال قبل یکی زد شکوندش» یا «من همونی هستم که فلان چیز رو شکوندم». سعی کنید با کوبیدن مُشت روی محفظه‌ آثار باستانی موزه‌ها سیستم امنیتی موزه را به چالش بکشید. در پایان توصیه می‌کنیم در حال انجام این کارها از خودتان عکس بگیرید و بگذارید فیس‌بوک تا سندش هم موجود باشد.