noroozporفرشاد نوروزپور

 

انتخاب شهردار در نظامهای سیاسی و حقوقی کشورهای مختلف در دو شکل اصلی انتخاب مستقیم توسط مردم و انتخاب توسط شورای شهر (با عناوین مختلف)  دسته بندی میشود. اما آنچه در مدلهای مختلف موجب، برآیند مختلفی نیز دارد نحوه تصدی و نقشآفرینی شهردار است. در مقابل مقام شهردار، کمیسیون اجرایی شهر، شورای شهر یا هر عنوان دیگری که متشکل از نمایندگان مردم در تخصصهای گوناگون مرتبط با مدیریت شهری (به صورت مستقیم یا منتخب نهادهای صنفی و اجتماعی شهر) قرار دارد. بسته به وسعت دایره قدرت مقام شهرداری و شورای شهر، نحوه عملکرد هرکدام، میزان نقش در مدیریت و برنامه ریزی شهر از ترسیم نقشه توسعه شهر و تنظیم مقررات عمرانی تا تالیف بودجه شهری و ترتیب راههای درآمدی نیز متفاوت است.

بدیهی است خروجی این فرآیندهای مختلف نیز یکسان نخواهد بود. در مدل کنونی ایران اما شورای شهر به صورت رای مستقیم آحاد مردم و شهردار توسط اعضای شورای شهر انتخاب میشود. در این مدل شهردار یک مدیر عالیرتبه شهری است که در عرض شورای شهر قرار میگیرد. به این معنا که در تقسیم کار میان این دو بال مدیریت شهری شورای شهر موضع و مولف قواعد و نقشه راه و شهردار راهبر و مجری آن است. این به معنای نفی قدرت شهردار و فروکاستن از اهمیت خصوصیات شخصی فرد حائز این مقام نیست .چرا که با فرض این مساله که اعضای شورای شهر نمایندگان گروههای مختلف شهروندان هستند، آن شهردار میتواند زمینهساز تامین مطالبات شهروندان باشد که ابزارهای قوی شخصی و تیمی را برای رسیدن به اهداف شهر و شهروندان داشته باشد. این ابزارها میتواند از تحصیلات عالی مرتبط تا بهرهگیری از مشاورین مقتدر باشد. در این حالت دغدغهها و مطالبات شهروندان از طیفهای مختلف اجتماعی در برنامههای مصوب شورا دیده میشود و شهردار توانمند نیز آن را اجرا و یا حتی راسا برای آن راهحل پیشنهاد میدهد.

رسیدن به این حالت نیازمند ارتباط موثر، صادقانه، قوی و عمیق شهردار با اکثریت اعضای شورای شهر است. البته این به معنای عدم وجود اختلاف -حتی اگر فنی و ناشی از تفاوت سلیقه در نحوه مدیریت شهری نباشد-  نیست و نمیتوان حالتی را فرض کرد که در تمام مدت فعالیت شورای شهر و شهردار هیچ اختلافی نداشته باشد اما نگاهی به تجربه شهرهای موفق ایرانی نشان میدهد همه چیز باید ختم به تامین منافع کلیتی به نام شهر و شهروند باشد. در چنین حالتی و در صورتی که روند حضور افراد در شورای شهر یک فرآیند قانونی و طبیعی باشد، بدیهی است که اعضای شورای شهر در مواقع مختلف باید قبل از هرچیز به فکر تضمین حفظ اعتماد حامیان خود و به عبارت دیگر تامین منافع شهروندان باشند. منافعی که الزاما بعد از پایان روز رایگیری تمام نمیشود و مستمرا در حال تغییر و تحول است و از طریق رسانههای عمومی نظیر رادیو و تلویزیون، نشریات و مطبوعات و پایگاههای خبری به گوش مدیران شهری رسانده میشود.

به تعبیری مدیریت شهری ارکستری است که مجموعه نوازندگان آن رهبری برای خود برگزیدهاند، اجرای بی نقص و قابل قبول ارکستر منوط به ایفای نقش تک تک نوازندگان با خصوصیات منحصر به فرد خود در کنار راهبر و هماهنگکننده آن است. در این حالت حتی سازهای مخالف نیز میتوانند موجب زیبایی و دلنشینی آثار این ارکستر باشند، اگر فراتر از اندیشیدن به بالاتر بودن یا تک نوازی صدای خود، یک دغدغه مشترک داشته باشند؛ حسن انجام وظیفه.

 

One thought on “ساز مخالف در ارکستر مدیریت شهری

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*
نشانی وبسایت