علی اکبر قاضی زاده

روزنامه نگارو پژوهشگر حوزه رسانه

تصمیم به انتشار نشریه در یک استان فرهنگی مانند گیلان برای افرادی مانند من که کار و روزگارشان با مطبوعات و رسانه‌ها می‌گذرد خبر شادی‌بخشی است. به تمام اهل مطبوعات، در جغرافیایی با مردمانی نازنین و همه کسانی که در این زمینه زحمت می‌کشند تا صدا و حرف «مردم» را جمع‌ آوری کرده تا به گوش «مردم» برسانند یعنی از مردم به مردم، خسته نباشید گفته و آرزوی پیروزی می‌کنم.

گیلان در زمره استان هایی است که مطبوعات محلی در آن ریشه‌دار است. نمونه تاریخی آن انتشار روزنامه خوب جنگ در زمان فعالیت‌های میرزاکوچک‌خان جنگلی در رشت بود.

همچنین در سال‌های اخیر هم بعضی از نشریات فرهنگیِ محلی که در گیلان چاپ می‌شود، در تهران هم خواننده پیدا کرده است. این موضوع نشان می‌دهد که می‌توان نشریه محلی قوی منتشر کرد و انتظار داشت که در پایتخت هم مخاطب خود را پیدا کند.

توصیه‌یی که من به عنوان یک محقق این حوزه می‌توانم به خبرنگاران جوان روزنامه فرهیختگان در گیلان داشته باشم همان است که بارها خطاب به فعالان نشریات محلی در کشور داشته‌ام، یعنی پرداختن این نشریات به جغرافیای محل سکونت خود؛ روستا، شهر و مرکز استان. چون خاصیت یک نشریه محلی درج اخبار و گزارشات مربوط به استان خود است وگرنه خبرهایی مانند مصوبات مجلس، اخبار پیرامون رییس جمهوری و قوای دیگر به وفور در رسانه‌های سراسری درج می‌شود و معمولا هم مخاطبان برای اطلاع از اخبار رسمی سراسری به سراغ نشریات محلی نمی‌روند. پس بهتر است خبرنگاران فعال در فرهیختگان ویژه گیلان مشکلات، شادی‌ها، پیروزی‌ها و موفقیت‌های محلی را در این نشریه بازتاب دهند و از همین ابتدای راه سیاست خود را براساس درونمایه محلی و نه بیرونی بگذارند.

تاکید من به خبرنگاران فرهیختگان در استان گیلان این است بر این تصور نباشند که موضوعات پیرامونشان کم اهمیت است. موضوعاتی که در اطرافشان وجود دارد چه مثبت و چه منفی می‌تواند برای مخاطبان محلی بسیار جذاب باشد. به همین دلیل سیاست نشریه باید در خدمت خواسته‌های مردم منطقه خودشان باشد تا سراسر کشور.

این انتظار وجود دارد که نسل جوان روزنامه‌نگار فعال در استان‌ها مطابق آنچه در حال حاضر در بسیاری از کشورهای جهان وجود دارد، یعنی رویکرد مطبوعات به سمت محلی شدن، حرکت کرده و از تکرار مکرر اخبار نشریات سراسری و کپی از خبرگزاری‌ها دست بکشند و به پیرامون خود بنگرند.

مطبوعات محلی باید چیزهایی را ببینند و بنویسند که مطبوعات سراسری و بین‌المللی به دلیل فاصله جغرافیایی نمی‌توانند به آن بپردازند یا اگر هم بپردازند ناقص عمل می‌کنند.

در حالی که نشریات محلی می‌توانند به دلیل آشنا بودن به محیط درباره جزییات مشکلات، علایق فرهنگی و آداب و سنن به خوبی بنویسند.