دکتر «محمد معین» -تولد ۹اردیبهشت ۱۲۹۷و درگذشت ۱۳تیر ۱۳۵۰- پس از پایان تحصیلات مقدماتی در رشت، برای ادامه تحصیل در دارالفنون به تهران رفت. سپس به تحصیل در دانشکده ادبیات مشغول شد و دانشنامه دکترای خود را در سال ۱۳۲۱ دریافت کرد. معین رساله دکتری خود را به زبان فرانسه و درباره شاعر فرانسوی «لوکنت دولیل» نوشت. دکتر معین از چند دانشگاه خارجی دکترای افتخاری دریافت کرد و عضو فرهنگستان ایران شد که ریاستش با «ذکاالملک فروغی» بود. او همچنین ریاست کمیسیون ادبیات سمینار جهانی تاریخ و فرهنگ ایران را بر عهده داشت. دکتر معین در طول عمرش حدود ۲۳ جلد کتاب تالیف کرد. از فعالیت‌های پر اهمیت وی همکاری با «علامه دهخدا» و تنظیم فیش‌های چاپ نشده لغتنامه بعد از فوت دهخدا می‌باشد. وی همچنین طبق وصیت «نیما یوشیج» بررسی آثار او را برعهده گرفت. از جمله تالیفات با ارزش وی «فرهنگ معین» در ۶ جلد است که از منابع معتبر واژگان زبان فارسی است. دکتر معین به علت کار زیاد مطالعاتی و تحقیقی در سال ۱۳۴۵ در یکی از اتاق‌های دانشکده ادبیات بیهوش شد، به زمین افتاد و به اغما فرو رفت. برای معالجعه او اقدامات زیادی صورت گرفت، سعی پزشکان ایرانی به جایی نرسید. بنابراین از شوروی سابق دو پرفسور جراح مغز و از انگلستان پنج تن بر بالین وی حاضر شدند ولی پس از معاینات اعلام داشتند که ضایعات مغزی شدید است و کاری نمی‌توان کرد. او را به کشورهای مختلف بردند، اما دکتر معین دیگر هرگز لب به سخن نگشود. سرانجام پس از چهار سال و پنج ماه که در حالت اغما بود در ۱۳ تیر ماه ۱۳۵۰ در سن ۵۳ سالگی از دنیا رفت و در آستانه اشرفیه گیلان دفن شد. وقتی دکتر محمد معین، پس از چند سال بیهوشی درگذشت، از خیل عظیم دانشگاهیان و دانشجویانی که او را می‌ستودند، فقط عده معدودی که از شمار انگشتان دست کمتر بودند در مراسم تشییع پیکر او شرکت کردند.