محمد امیر یاراحمدی نمایشنامه‌نویس و کارگردان و رییس هیات مدیره کانون نمایشنامه نویسان تئاتر است. شکارگاه ممنوع ، وقت خواب ماهی ها ، تیغ کهنه، اعترافاتی درباره زنان ، شب ،لفن مشترک و بیوه های غمگین سالار جنگ از جمله آثار اوست. اثر آخر یک بار در حدود ۱۰ سال قبل توسط هادی عامل  به روی صحنه رفت، اما نویسنده پس از چندین بار بازنویسی و تکمیل متن، نمایش خود را به شهاب حسین پور سپرد. اجرایی دوباره که با استقبال بی نظیر مخاطبان همراه شد. این استقبال موجب شد تا نمایش به شهرستان ها هم آورده شود. به بهانه اجرای این نمایش در شهر رشت با این نویسنده  باسابقه تئاتر کشور به گفت و گو پرداختیم:

amirahmadi

نمایشنامه «بیوه‌های غمگین سالار جنگ» پس از ۱۰ سال با تغییرات محسوسی دوباره روی صحنه رفت. به‌عنوان نویسنده کار، روند ایجاد این تغییرات چگونه بود؟

این کار تقریبا ۱۰ سال قبل توسط گروه «پاپتی‌ها» به کارگردانی هادی عامل روی صحنه رفت که فکر می‌کنم کمی باعجله آن را انجام دادند. پس از آن و بعد از گذشت سال‌ها فرصت شد کار را دوباره بررسی کنم و کاستی‌هایش را بهتر ببینم. نمایش وقتی خام روی صحنه می‌رود، اشکالاتش عریان می‌شود. درواقع بعد از اجرای آقای عامل تا به امروز این اثر بارها بازنویسی شد تا این‌که آقای شهاب حسین‌پور را دیدم و این نمایشنامه را به ایشان پیشنهاد دادم.

پس از موافقت آقای حسین‌پور به عنوان کارگردان کار، تمرینات ما شروع شد و در حین کار مجال نگاه بهتر به نمایشنامه را پیدا کردم و کم‌کم نتیجه‌اش این شد که می‌بینید. حتی حالا هم که قصد چاپ این اثر را دارم، دوباره بازنویسی‌اش می‌کنم.

   نمایشنامه شما مشکلی برای اخذ مجوز از وزارت ارشاد نداشت؟

خیر، مشکل خاصی وجود نداشت و این کار از اساس، جنبه‌هایی که نزدیک به خط قرمز ارشاد باشد را در خود ندارد. اگرچه معتقدم هر آن‌چه جامعه امروز ایران می‌خواهد بگوید، در نمایشنامه مستتر است.

 به نظر شما دلیل اقبال عمومی مخاطبین به نمایش شما چه بود؟

مردم خیلی زود متوجه می‌شوند که چقدر برای آنها زحمت کشیده شده است. مردم ما ده سال کار مداوم روی یک متن را می‌فهمند و فرق آن با اثری که یک شبه نوشته شده باشد را تشخیص می‌دهند. تمام اعضای گروه، همه توان و دانش خود را به کار بستند تا نمایشی پخته و کم اشکال روی صحنه برود و اولین کلید موفقیت این کار، در جشنواره خورد و مخاطب با گوشت و پوستش عمق این کار را لمس کرد.

 شما در این کار زبان تازه‌ای را خلق کرده‌اید که برای مخاطبین جدی تئاتر هم تازگی دارد. نگران ارتباط برقرار نکردن مردم با اثر نبودید؟

زبان ابداعی کار بسیار ایرانی و اصیل بود و مردم با شنیدن آن احساس غربت نمی‌کردند. این زبان سعی می‌کند مطالبات نوین مردم را مطرح کرده و به روی صحنه بیاورد. من به ادبیات پایبندم ساعت‌های زیادی فرهنگ‌ها و ضرب‌المثل‌های قدیمی ایران را بررسی کردم تا به این زبان برسم. خوشحالم که مردم ما این زحمت را فهمیدند و از نتیجه آن خوشنود بودند.